بعد از گذشت دورانی یافته بودم کسی را که که می خواستم کسی که دوستش بدارم و برایش زندگی کنم در افکارم بود روزی خواهم دزدید او را نه برای اینکه گروگانم باشد بلکه در خانه دل شاهم باشد و به دورش می گشتم ولی روزگار چرخید و چرخید ...

فکر اینکه با او صمیمی شوم در سرم نبود با او بودن لحظاتی بود که او می آمد بهر خندیدن و شاد بودن که با هم بخندیم و شاد باشیم بیشتر در مواقع رفاه کنار هم بودیم اما از حال هم با خبر و روزگار چرخید و چرخید ...

در روزگاران اولی بودم که خواسته شدم ز برای کسی باشم ، من نمی خواستم اما انگار باید تن می دادم و دادم تا پلی باشم ز برای دیگری اما نخواستن من به خواستن تبدیل شد ، بودنم در کنارش شیرین تر و دلچسب تر شد و دیگر پلی برای گذر کسی نبودم و خود به راه افتاده بودم و روزگار چرخید و چرخید ...

دگر از فکرش بیرون آمده بودم یعنی بگذارید بهتر بگویم دگر امید به پیوستن به هم نداشتم و دیگر نمی خواستم . نمی دانم چرا ؟ ولی شد او آمد سمت من او خواست و شکل گرفت بنده مسرور از نخواستنی که خواسته گشته بود ولی روزگار چرخید و چرخید ...

و اکنون حرفی نا بجا ، شاید نمی خواست این چونین باشد اما دگر حرف از دهان خارج گشته بود و دل ... !

شاید هم می خواست و ناراحت ز گفته ی خویش نبود ؟ در هر حال فکر میکنم علت این سخن بیجا تنها بازی اعداد است ! آری ارقام حاکم بر روزگاران گشته اند چیزی که دیر فهمیدم اما از فهمیدنش مسرورم :

زندگی بازیچه ی ارقام است !

راستی 1 سربه پیوند چهارمم بزنید ( خط خطی مهدی) یک نوشته ازدکتر

شریعتی واقعا خوندن داره